آيهء يكم : « وَما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا » ؛ « 1 » آن چه را كه پيامبر آورده است برگيريد و انجام دهيد و آن چه را كه پيامبر از آن نهى كرده است وانهيد و ترك كنيد . با توجه به معناى اين آيه شريفه ، مأموريم كه بدون هيچ قيد و شرطى پيرو پيامبر باشيم . حال آن كه اگر احتمال دهيم كه پيامبر در امر و نهى مرتكب خطا ، سهو يا فراموشى مىشود ، ديگر نمىتوان از دستورات او پيروى كرد و به فرض تبعيت از وى ، در صورت خطا و اشتباه در امرى كه ابراز مىدارد ، ما نيز به امر الاهى اطاعتِ از حجت ، مرتكب خطا و اشتباه خواهيم شد كه اين تناقصى است آشكار . پس امر خداوند به پيروى مطلق از دستورات پيامبر دليل روشنى است بر لزوم عصمت ايشان . آيهء دوم : خداوند سبحان در آيهء ديگرى مىفرمايد : « لَقَدْ كانَ لَكُمْ في رَسُولِ اللَّه أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ » ؛ « 2 » هر آينه رسول خدا براى شما الگويى نيكو است . بر اساس اين آيه ، رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله از سوى خدا به عنوان « اسوهء حسنه » معرفى شده و روشن است تنها كسى مىتواند اسوهء نيكويى باشد كه گناه ، خطا و فراموشى در او راه ندارد و او در همهء حركات و سكنات از خطا ، سهو و نسيان معصوم است . « 3 »

--> ( 1 ) . سورهء حشر : آيه 7 . ( 2 ) . سورهء احزاب : آيه 21 . ( 3 ) . لازم به ذكر است كه در آيات و روايات فراوانى بر تأسى و پيروى از پيامبر تأكيد شده است و مسلمين نيز با عمل به همين آيات و روايات ، رفتار پيامبر را زير نظر داشته‌اند تا از آن نمونه و الگويى كه خدا او را معرفى نموده است پيروى كنند .